ก็ได้แต่…..คิดถึง

Standard
 
คิดถึง…บ้านป้า ครอบครัวน้อยๆ ที่มีแต่ลาวๆ
คิดถึง…ตึกเค็ม ที่พากันไปนั่งตบยุง
คิดถึง…รถมอ ที่วิ่งช้ากว่าเต่า
คิดถึง..แปลงเกษตร ที่เป็นที่ออกกำลังกาย
คิดถึง..อากาศหนาวสุด ร้อนสุด แล้งสุด ที่ ม.อุบล
คิดถึง..เสียงหัวเราะดังๆ ของเพื่อนสาวเถื่อนๆทั้งหลาย
คิดถึง..ไทบ้าน ที่บ้านศรีไคล
สุดท้าย….ก็ได้แต่คิดถึง

One response »

  1. เดี๋ยวพากลับไปเยี่ยมทางโน้นให้หายคิดถึงนะต่ะเอง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s