– เมืองก็เหมือนคน หากเรามองดูอยู่ไกลๆ เราก็ไม่มีวันรู้จักตัวตนจริงๆ
– เสน่าห์ของการเดินทาง อยู่ที่รายละเอียดระหว่างทางที่

แต่ละคนได้เจอะเจอ และความลึกลับบางอย่างที่รอเผยตัวตนให้เห็นเมื่อเดินทางไปถึงจุดนั้น
– ชายชรากับบ่วงกรรมและคำสาป นครวัด นครธม ของ ธีรภาพ โลหิตกุล
– เราเองตั้งหาก ที่ไม่ เริ่ม
– ห่วงแปลว่ารัก แต่ห่วง ก็หมายถึงอุปกรณ์ที่เอาไว้คล้องเกี่ยวเหนี่วรั้ง
– เส้นทางชีวิตของเราแค่มาตัดกันในห้วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ตลอดไป ชีวิตเป็นเช่นนี้ เจอกันเพื่อจากลา
– อาจมีหลายคนที่ทำเราหล่นหาย ราวกับว่าไม่เคยรู้จักกัน บางคนผ่านเข้ามาไม่ได้อยู่กับเรานาน และบางคนก็อาจไม่ควรอยู่นาน
– ความประทับใจมักเกิดขึ้นในระยะเวลาสั้น หากยืดเยื้อจะกลายเป็นความผูกพัน
– หรือเราอยู่คนเดียวบนโลกไม่ได้
– ยิ่งล่วงรู้เหตุการณ์ข้างหน้ามากเท่าไหร่ เสน่าห์ของการเดินทางยื่งลดลง
– ปราสาทหินที่ยิ่งใหญ่จะไม่อยู่ตลอดไป และธรรมชาติไม่รับรู้ความยิ่งใหญ่ของใครหน้าไหนทั้งสิ้น มันมาอยู่ก่อนเราและยังคงอยู่หลังเราจากลาไปแล้ว
– อยากดูนครวัดให้ได้อารมณ์ ต้องตรงดิ่งโดยไม่เลี้ยวเลย
– ความสมบูรณ์ไม่อยู่กับเรานาน
– ปราสาทหิน ชีวิตคน ไม่ต่างอะไรกับยางลบ ยิ่งใช้ยิ่งหมด สุดท้ายก็ลบเลือน ไม่เหลืออะไรเลย
– ตนระหว่างทาง จำเป็นมากต่อช่วงเวลาและจังหวะชีวิต ความลับของมิตรภาพอยู่ที่ว่า คุฌภาพ สำคัญกว่า ปริมาณ
– จุดหมายเป็นเพียงข้ออ้าง เพื่อให้เรามาพบเจอ ระหว่างทาง เท่านั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s